Wczoraj mia\u0142a miejsce ca\u0142kiem okr\u0105g\u0142a rocznica powstania niniejszej strony \u2013 pierwsze „szpony” pojawi\u0142y si\u0119 w sieci 9 marca 2010 roku, czyli 15 lat (i 1 dzie\u0144) temu. A\u017c trudno uwierzy\u0107.<\/p>\n\n\n\n
Zatem zamiast pisa\u0107 o konkretnych zam\u00f3wieniowych problemach dzisiaj tylko kr\u00f3tka refleksja og\u00f3lniejszej natury. Tym razem o samych zam\u00f3wieniowcach. Szczeg\u00f3lnym gatunku ludzi, kt\u00f3ry dla szerokiej publiczno\u015bci w\u0142a\u015bciwie nie istnieje. Je\u015bli pojawiaj\u0105 si\u0119 w \u015bwiadomo\u015bci przeci\u0119tnego \u015bmiertelnika, to zwykle w zwi\u0105zku z jakim\u015b opisywanym w mediach przekr\u0119tem czy aresztowaniem. Nikt nie pisze tekst\u00f3w o uczciwych przetargach (no, poza pras\u0105 specjalistyczn\u0105, do dzi\u015b pami\u0119tam ca\u0142\u0105 stron\u0119 w „Dzienniku Gazecie Prawnej” po\u015bwi\u0119con\u0105 post\u0119powaniu, w kt\u00f3rym nawet zamieszczono schemat ze strza\u0142kami, aby czytelnik po\u0142apa\u0142 si\u0119 do jakich zwrot\u00f3w akcji w nim dochodzi\u0142o). Nikt nie pisze powie\u015bci o przetargowcach (cho\u0107 takie o ksi\u0119gowych czy prawnikach pewnie si\u0119 zdarzaj\u0105).<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Jednak mam wra\u017cenie, \u017ce w pewnej kwestii co\u015b si\u0119 poprawi\u0142o. Bo gdy w poprzednim stuleciu zaczyna\u0142em prac\u0119 w zam\u00f3wieniach publicznych, niejednemu znajomemu, kt\u00f3ry o tym us\u0142ysza\u0142, pojawia\u0142 si\u0119 b\u0142ysk w oku, za kt\u00f3rym sz\u0142a sugestia, \u017ce to wyj\u0105tkowa dobra fucha. I nie chodzi\u0142o bynajmniej o poziom wynagrodze\u0144, presti\u017c, ale w domy\u015ble pozostawa\u0142y zawsze „wa\u0142ki”, na kt\u00f3rych mo\u017cna by\u0142o dorobi\u0107. C\u00f3\u017c, nawet koledzy, kt\u00f3rzy mnie w zam\u00f3wienia wdra\u017cali, kiedy\u015b w tych pocz\u0105tkach pouczyli, \u017ce w zam\u00f3wieniach mog\u0105 zdarzy\u0107 si\u0119 kusz\u0105ce sytuacje, jednak nie radz\u0105 z nich korzysta\u0107 – ale w \u017cartach uzupe\u0142nili, \u017ce je\u015bli ju\u017c nie b\u0119d\u0119 m\u00f3g\u0142 si\u0119 oprze\u0107, to niech b\u0119dzie przynajmniej naprawd\u0119 warto.<\/p>\n\n\n\n
C\u00f3\u017c, taki szczeg\u00f3lny \u017carcik. Jednak przez te lata co\u015b si\u0119 poprawi\u0142o. Jako\u015b nie widz\u0119 dzisiaj takiego samego b\u0142ysku w oku nowo poznawanych os\u00f3b, kt\u00f3re dowiaduj\u0105 si\u0119 czym si\u0119 zajmuj\u0119. Nie s\u0142ysz\u0119 podobnych \u017carcik\u00f3w. To chyba \u015bwiadczy o tym, \u017ce zajmowanie si\u0119 przetargami publicznymi przesta\u0142o by\u0107 automatycznie traktowane jako \u017ar\u00f3d\u0142o lewych dochod\u00f3w. No, chyba \u017ce to tylko m\u00f3j siwy w\u0142os onie\u015bmiela. Ale jedno si\u0119 nie zmieni\u0142o – praca w zam\u00f3wieniach to niezwykle niewdzi\u0119czna i zwykle niedoceniana robota. Pewnie sam jestem jak na zam\u00f3wieniowc\u00f3w w niez\u0142ej sytuacji, ale nawet i w moim przypadku takie refleksje niejeden raz nachodz\u0105.<\/p>\n\n\n\n