Przetarg to zabawa dla paru os\u00f3b po stronie zamawiaj\u0105cego. Zwykle jest ich przynajmniej dwie: cz\u0142owiek, kt\u00f3ry ma nieszcz\u0119\u015bcie zajmowa\u0107 si\u0119 zam\u00f3wieniowymi procedurami (cho\u0107 nie przecenia\u0142bym jego przydatno\u015bci ;)) i cz\u0142owiek, kt\u00f3ry co nieco wie na temat przedmiotu zam\u00f3wienia. Oczywi\u015bcie, niekiedy mamy do czynienia z omnibusami albo z zam\u00f3wieniami z zakresu zam\u00f3wie\u0144 publicznych i wtedy mo\u017ce by\u0107 ich mniej, ale to sytuacja bardzo rzadka. Cz\u0119\u015bciej mamy do czynienia z sytuacjami, gdy zaanga\u017cowanych ludzi jest wi\u0119cej \u2013 szczeg\u00f3lnie od strony merytorycznej, a ju\u017c wyj\u0105tkowo szczeg\u00f3lnie w przypadku projekt\u00f3w interdyscyplinarnych. Po prostu potrzeba sk\u0142ada\u0107 do kupy wiedz\u0119 i do\u015bwiadczenie kilku os\u00f3b, aby uzyska\u0107 sensowny wynik. No i wychodzi z tego komisja przetargowa.<\/p>\n
Oczywi\u015bcie, nie jest tak, \u017ce ka\u017cdy z tych ludzi jest sam sobie sterem, \u017ceglarzem, okr\u0119tem. Wiedza ka\u017cdej z tych os\u00f3b w pojedynk\u0119 w warunkach zam\u00f3wienia publicznego bywa mo\u017ce nie bezu\u017cyteczna, ale prowadz\u0105ca na manowce. Aby przetarg „zadzia\u0142a\u0142” potrzeba t\u0119 wiedz\u0119 skumulowa\u0107, po\u0142\u0105czy\u0107. Trzeba dogadywa\u0107 si\u0119, wymienia\u0107 informacjami, informowa\u0107 o nieprzekraczalnych ograniczeniach (ale i o mo\u017cliwo\u015bciach do wykorzystania). Zwykle jedna osoba z tym wszystkim sobie nie poradzi. I komisje przetargowe s\u0105 tworzone w\u0142a\u015bnie po to, aby otrzyma\u0107 zesp\u00f3\u0142, kt\u00f3ry zadzia\u0142a. Kt\u00f3ry z powodzeniem zrealizuje post\u0119powanie, pami\u0119taj\u0105c o wszelkich potrzebach, ryzykach i niestety formalno\u015bciach. Sporo jest tutaj odpowiedzialno\u015bci, bo ka\u017cde przeoczenie mo\u017ce mie\u0107 fatalne skutki podczas p\u00f3\u017aniejszej realizacji zam\u00f3wienia.
\n<\/p>\n
Ten wielog\u0142owy potw\u00f3r nazwany komisj\u0105 musi podejmowa\u0107 jakie\u015b decyzje. Cho\u0107 to mo\u017ce za du\u017co powiedziane – raczej rekomendacje, bo decyzje podejmuje kierownik zamawiaj\u0105cego lub upowa\u017cniona przez niego osoba. Jak doj\u015b\u0107 do takiej rekomendacji? C\u00f3\u017c, nikt w pojedynk\u0119 tego nie zrobi, bo nie posiada wszelkiej niezb\u0119dnej wiedzy. Dlatego w komisjach trzeba d\u0105\u017cy\u0107 do konsensusu. Trzeba wys\u0142uchiwa\u0107 ludzi, kt\u00f3rzy maj\u0105 wiedz\u0119 z jakiej\u015b dziedziny i szuka\u0107 rozwi\u0105za\u0144, kt\u00f3re wszystkich zadowol\u0105 (w mniejszym lub wi\u0119kszym stopniu, to sztuka kompromisu). Trzeba jednocze\u015bnie zdawa\u0107 sobie spraw\u0119 z nieprzekraczalnych granic, kt\u00f3re ka\u017cda z os\u00f3b zaanga\u017cowanych w takie prace mo\u017ce nakre\u015bli\u0107, bior\u0105c pod uwag\u0119 uwarunkowania ze swojej dziedziny: nie, nie dostaniemy ofert za trzy dni, bo ustawa nakazuje da\u0107 przynajmniej 14; nie, nie zrealizujemy zam\u00f3wienia w tydzie\u0144, bo trzeba zdoby\u0107 uzgodnienie z jakim\u015b urz\u0119dem; nie, nie narzucimy wykonawcy wszystkich tych obowi\u0105zk\u00f3w, bo doba musia\u0142aby mie\u0107 48 godzin, aby z tym zd\u0105\u017cy\u0142. Itd.<\/p>\n
Kompromis, konsensus to s\u0142owa kluczowe. Czasami jednak z tym bywa ci\u0119\u017cko. Czasami wynika to z charakter\u00f3w os\u00f3b zaanga\u017cowanych w prace takiego cia\u0142a, a czasami po prostu z interes\u00f3w, kt\u00f3re nie daj\u0105 si\u0119 pogodzi\u0107 – sporo tu zale\u017cy od zewn\u0119trznych uwarunkowa\u0144, na kt\u00f3re komisja nie ma wp\u0142ywu. Niekiedy takie uwarunkowania mo\u017cna wyprostowa\u0107 przed albo poza komisj\u0105, ale nie zawsze. Niekiedy zatem dochodzi w takich przypadkach do si\u0119gania po kroki rozpaczliwe, do kt\u00f3rych zaliczam g\u0142osowanie. Dlaczego rozpaczliwych? Ano dlatego, \u017ce od g\u0142osowania potrafi\u0119 wymy\u015bli\u0107 chyba tylko jedn\u0105 gorsz\u0105 metod\u0119 podejmowania decyzji w zam\u00f3wieniach – mianowicie losowanie. A czemu to g\u0142osowanie jest takie z\u0142e? Ano dlatego, \u017ce za ka\u017cdym g\u0142osem stoi inna wiedza. \u017be ka\u017cdy w takiej sytuacji post\u0119puje tak, jak nakazuje mu podstawowy interes, o kt\u00f3ry on musi zadba\u0107. \u017be czasami wynik tego g\u0142osowania jest uwarunkowany samym sk\u0142adem komisji (liczb\u0105 os\u00f3b reprezentuj\u0105cych dany interes) i je\u015bli g\u0142osowanie wchodzi w krew, do\u015b\u0107 \u0142atwo wpa\u015b\u0107 na pomys\u0142, \u017ce nale\u017cy zawczasu zadba\u0107 o przewag\u0119 liczebn\u0105. A efekt czasami bywa sprzeczny ze zdrowym rozs\u0105dkiem.<\/p>\n
Dlatego, je\u015bli kierownik zamawiaj\u0105cego jest \u015bwiadom, \u017ce w taki spos\u00f3b podejmowano decyzj\u0119 (no, rekomendacj\u0119), \u017ce by\u0142y g\u0142osy rozbie\u017cne, raczej nie powinien kierowa\u0107 si\u0119 rozk\u0142adem g\u0142os\u00f3w, ale wys\u0142ucha\u0107 stron, aby samodzielnie podj\u0105\u0107 w\u0142a\u015bciw\u0105 decyzj\u0119. Albo cofn\u0105\u0107 komisj\u0119 krok wstecz, cho\u0107 je\u015bli ta raz si\u0119 nie dogada\u0142a, to za kolejnym razem w dok\u0142adnie tej samej sprawie te\u017c mo\u017ce by\u0107 trudno. <\/p>\n
Ps. Oczywi\u015bcie, sytuacja jest odmienna, gdy zamawiaj\u0105cy urz\u0105dza g\u0142osowania zwyczajowo i po dyskusji, w kt\u00f3rej osi\u0105gnie konsensus – i ich wynik jest zawsze do zera. Ale w takich sytuacjach tym bardziej jest ono niepotrzebne.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Przetarg to zabawa dla paru os\u00f3b po stronie zamawiaj\u0105cego. Zwykle jest ich przynajmniej dwie: cz\u0142owiek, kt\u00f3ry ma nieszcz\u0119\u015bcie zajmowa\u0107 si\u0119 zam\u00f3wieniowymi procedurami (cho\u0107 nie przecenia\u0142bym jego przydatno\u015bci ;)) i cz\u0142owiek, kt\u00f3ry co nieco wie na temat przedmiotu zam\u00f3wienia. Oczywi\u015bcie, niekiedy mamy do czynienia z omnibusami albo z zam\u00f3wieniami z zakresu zam\u00f3wie\u0144 publicznych i wtedy mo\u017ce […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[91],"tags":[290,291],"class_list":["post-5303","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-ogolne","tag-290","tag-291"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.wszponachzamowien.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/5303","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.wszponachzamowien.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.wszponachzamowien.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.wszponachzamowien.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.wszponachzamowien.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=5303"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/www.wszponachzamowien.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/5303\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":5306,"href":"https:\/\/www.wszponachzamowien.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/5303\/revisions\/5306"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.wszponachzamowien.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=5303"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.wszponachzamowien.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=5303"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.wszponachzamowien.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=5303"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}